Nieuwjaars séance met Didus de Dodo

Tijdens mijn nieuwjaars séance had ik een goed gesprek met Didus de dodo. Ik vroeg hem; Je bent nu al zo’n 350 jaar uitgestorven, hoe voelde dat eigenlijk, uitsterven? Nou zei hij, dat ging heel snel, voor we er erg in hadden waren we weg. Het begon allemaal met een rattenechtpaartje. Ze waren schipbreukelingen die waren aangespoeld op ons eiland. Ze waren echt heel zielig. Al hun kinderen waren verdronken.
Maar ze herstelde zich al snel en binnen een jaar kregen ze 10 kindertjes. Heel schattig. Het volgende jaar kregen die kinderen ook weer 10 kinderen en dat ging zo maar door. En omdat er geen roofdieren waren op ons paradijselijk eiland overleefden al die ratten en waren er binnen 10 jaar miljoenen ratten. Het was ongelofelijk ons hele eiland was binnen een mum van tijd vol, de ratten werden een plaag. Ze aten alles op, er was nauwelijks meer een zaad of vrucht te vinden. En toen in 1598, kwamen jullie mensen met jullie zeilschepen. En jullie lieten tot overmaat van ramp andere dieren los: varkens, honden, herten, apen. Dat was de nekslag, nog eens tien jaar later, was ons eiland te klein geworden, die dieren werden plagen.
Ons voedsel raakte op en geloof het of niet, uiteindelijk werden zelfs onze eieren opgegeten; honger maakt radeloos. Eieren, Ongeboren dodokuikens. Tranen welden op in Didus zijn ogen. Die ratten konden we nog wel aan, maar niet àl die dieren tegelijk… Uiteindelijk bleven we over met een groepje bejaarde dodos, geen dodokuiken meer te bekennen. Toen realiseerden we ons pas hoe snel het was gegaan. Binnen 50 jaar waren we de allerlaatste dodos geworden…We zwegen stemmig en namen slok esoterische aalbessensap.

Tja, zei ik, jullie waren dus het slachtoffer van de wet van de exponentiele groei. Als een populatie met 10% per jaar groeit verdubbeld die iedere zeven jaar, en als de groei te snel gaat, ontstaan er voedsel tekorten.
Dit was ontdekt door Thomas Maltus een 19e eeuwse engelse geleerde. Hij publiceerde zijn werk in 1798 en inspireerde Charles Darwin tot zijn evolutietheorie. Toen Maltus leefde, waren er minder dan 1 miljard mensen op de aarde. Nu twee eeuwen later zijn het al weer 7 miljard. Inmiddels lijdt eenzesde daarvan honger. Ongelofelijk zei Didus, jullie zijn je eigen plaag geworden! en hoe voelt dat nu, om uit te sterven, vroeg hij enigszins cynisch. Tja het gaat inderdaad heel snel, antwoordde ik, maar vergeleken met jullie dodos zijn wij tenminste slim. Didus koerde van het lachen. Het heeft een tijdje geduurd, vervolgde ik, maar de laatste 10 jaar zijn we er achter gekomen dat de aarde op raakt en belangrijker, dat wij daar zelf het slachtoffer van kunnen worden. Ja, jullie zijn egoïstische dieren, beaamde Didus. Duurzaamheid is het toverwoord! zei ik.
Ik geloof er in dat als we stapje voor stapje duurzamer worden is de aarde ruim genoeg voor 10tallen miljarden mensen en natuur. Als iedereen mee doet, werkt de wet van exponentiele groei in onze voordeel.
Als iedereen iets kleins doet in zijn eigen vermogen, recyclen, bewust consumeren, zonnepanelen, fietsen, treinen, noem maar op, en vooral ieder stukje natuur dat er nog is te beschermen, dan valt er een hele wereld te redden, voor de mens, althans.

Didus hield zijn kop scheef en keek me een beetje weemoedig aan, vervolgens hief hij zijn glas en we brachten een toast uit op de wet van de kleine duurzame stapjes.

Uitgezonden op zondag 8 januari Amsterdam FM Swammerdam.

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Comments are closed.